 |
Witam! Piszę recenzję tego teleskopu dopiero po kilku miesiącach użytkowania, bo uważam, że tak będzie bardziej miarodajna:
1. Nawiązanie do gwiazd.
Z początku nie udawało się nawiązać. Później okazało się, że muszą być prawie w 100% dobre baterie, bo na słabszych nie pracuje jak trzeba. Warto więc mieć zasilacz, jeśli w pobliżu obserwacji jest gniazdko. Należy też odczytać (np. na internetowej mapie) współrzędne miejsca obserwacji (bo na pilocie mamy tylko Warszawę). Najlepszą dla mnie metodą nawiązania jest „Two star align” - czyli trzeba znać położenie dwóch dość jasnych gwiazd i ich nazwy. Po nabyciu wprawy nawiązanie zajmuje nie więcej niż 3 min., przy użyciu celownika i okularu o ogniskowej 25mm.
Szybkość nawiązania jest zdecydowanym atutem tego teleskopu – w ciągu chwili, nawet stawiając teleskop bez statywu (!) na parapecie (byle parapet był w miarę wypoziomowany) można wyrównać teleskop i obserwować wszystkie obiekty widoczne przez okno – to bardzo duży komfort. Taka obserwacja z parapetu możliwa jest jednak tylko wtedy, gdy nie ma zbyt dużej różnicy temperatur na zewnątrz i w domu, w przeciwnym wypadku powietrze bardzo faluje. Teleskop sam znajduje obiekty i utrzymuje na środku pola widzenia. Celownik jest potrzebny tylko do nawiązania, potem można go po prostu wyłączyć.
2. Optyka
Bardzo dobra. Wad soczewek typu aberracja, czy koma, praktycznie nie da się zauważyć. Ostrość ustawia się komfortowo. Gromady kuliste ukazuje z setkami pojedynczych gwiazd, szczegóły na Księżycu i planetach – zapierają dech (przy okularze np. 6mm, który trzeba jednak dokupić). Warto zaopatrzyć się także np. w okular Hyperion Baader Planetarium, do tego teleskopu o ogniskowej 5mm, co daje max. użyteczne powiększenie. Ułatwia to także astrofotografię. Jak dotąd z DS'ów obserwowałem m.in. mgławice M1, M27, M42, M57, wiele galaktyk i gromad gwiazd – rewelacja! Aż chciałoby się to wszystko uwietrznić na foto...
3. Fotografia
Słabsze obiekty można obserwować tylko przez zdjęcia, ale bez specjalnego klina maksymalnie można wyciągnąć ekspozycję do około 30s. (sporadycznie do 1 minuty). Przy dłuższych czasach gwiazdy zaczynają robić przecinki, potem małe kółeczka. Przy pomocy klina paralaktycznego można robić dłuższe ekspozycje, niestety klin kosztuje prawie 1000 zł, no i trzeba dobrze opanować ustawienie osi teleskopu na biegun północny, wyrównanie EQ oraz „Wedge Align”. Można też robić zdjęcia aparatem nałożonym na teleskop za pomocą specjalnej nakładki, lub ręcznie zrobionym mocowaniem (byle było pewne i bezpieczne). Umożliwia to fotografie o dłuższej ekspozycji i obiekty mogą zajmować większy obszar (zależnie od ogniskowej obiektywu).
4. Ogólnie
Teleskop jest bardzo dobry do obserwacji i do prostych astrofoto, nawet bez klina. (Dla bardziej zaawansowanej astrofotografii lepiej jest kupić teleskop na normalnym "uczciwym" montażu paralaktycznym). Bardzo prosta i szybka obsługa. Sztywność montażu umożliwia prowadzenie wygodnej obserwacji i pokazów. Jeżeli ktoś szuka teleskopu, który jest: nie duży, nie za ciężki, łatwy do ustawienia, dający prosty dostęp do wszystkich obiektów katalogu Messiera, NGC i układu słonecznego, to jest to dobry wybór. Myślę, że cena, choć wysoka, to jednak patrząc na inne teleskopy tej klasy, dostępne na rynku, to jest to najkorzystniejszy wybór.
Ocena:  [5 na 5 gwiazdek!] |
|
|
.png)